saja menyinggah. sebab nak meluahkan benda yang tak terluah.
tak ada sapa nak dengarkan aku pun.
semua buat pekak saja. mungkin aku yang terlebih prihatin terhadap orang lain, tapi orang lain tak pernah kisah pun tentang aku.
sebab aku orang yang macam tu.
bila kenal, dah berkawan, aku akan sayang orang tu macam keluarga aku.
especially classmates dan ahli dorm aku. walau macam mana annoying pun korang, kalau korang susah, insyaAllah aku akan tolong. sebab rasa sayang.
tapi bila aku luahkan yang aku tak happy,
tak ada seorang pun datang bagi semangat. aku seriously kecewa.
tapi mungkin mereka memang begitu, pentingkan diri.
tak sama macam kawan aku kat sini. langsung tak sama.
sebab kawan aku kat sini takkan tinggalkan aku bila dah jumpa kawan yang lain.
tak pernah mengata belakang sampai memboikot-boikot segala.
tak pernah sombong bila aku datang tegur diorang. selalu senyum, selalu tegur aku.
dan bila aku sedih, mesti ada yang datang pujuk aku,
akan usaha tanya aku, kenapa aku nangis,
aku rasa kasih sayang tu.
aku kecewa bila aku perlu bersabar,
aku tak biasa jadi macam ni.
mungkin betullah aku kena tinggalkan sekolah tu.
aku tak gembira, aku tak pernah suka.
aku rasa ideologi yang dibawa kat sekolah tu terlalu sempit.
sedangkan aku dah biasa berfikiran terbuka, selagi tak bertentangan dengan hukum Allah.
tapi kat sana semuanya extremely sempit. aku tak cukup nafas.
tapi aku tak nak balik. aku tak nak balik rumah.
aku confuse. assalamualaikum.
selesaikan tanggungjawab aku dulu, baru buat keputusan.

No comments:
Post a Comment